Dag 18 : St. Louis – Dakar (Lac Rose)

Het klopt dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Daar is niets over gelogen. De finish is eindelijk in zicht. Vandaag naar Dakar of beter gezegd is het eindpunt Lac Rose zo’n 40 kilometer vanaf Dakar. Lac Rose is/was tevens de officiële finish van de echte Le Dakar Rally. Weer 300 kilometer in colonne gereden en dat is best zwaar. Je bent continue aan het optrekken en aan het remmen. Erg vermoeiend.

In colonne rijden brengt nog een ander nadeel met zich mee en dat zijn kinderen. Je kunt namelijk niet lekker doorrijden. Normaal waren we met ons eigen groepje met meestal een auto of 5 en voordat de kinderen de eerste auto zien is de laatste al weer gepasseerd. In colonne rijden is ander, want daar rijdt je al een stuk langzamer en als kinderen de eerste 4 auto’s gezien hebben rennen ze allemaal langs de kant van de weg om kado’s te vragen. Je moet dus erg goed uitkijken want ze rennen over de weg heen en lopen in dorpjes tussen de auto’s door om te bedelen. Het is een sneu gezicht en erg gevaarlijk. Vooral als een auto voor je inderdaad kado’s uit het raam gooit.

Ze schieten met 20 kinderen op de gadgets af en letten niet meer op de komende auto’s. Zodoende hadden we bijna een klein kind onder de auto. Gelukkig hadden we dit goed ingeschat en stonden we al stil toen het kind tegen de auto aan rende. Gevaarlijke situaties dus.

Het was weer een weg zoals vele andere in Senegal. Veel diepe gaten in de weg en steeds maar weer hopend dat je auto het niet snel zal gaan begeven.

En ineens uit het niets was daar Lac Rose. Een groot meer met een roze gloed door een vreselijk hoge concentratie van zoutgehalte. Je blijft er zelfs in drijven en dat is een heel aparte ervaring. Jarenlang is de echte Le Dakar hier neergestreken als officiële finishplaats en dat is aan alles te zien. Mooie resorts, goede campings en nette toegangswegen. Het is sneu dat Le Dakar nu in Zuid Amerika rijdt want de pracht en weelde wat het was dreigt een beetje in verval te raken. Toeristen blijven weg en de jaarlijke inkomsten van de Le Dakar karavaan kunnen ze de eerstkomende jaren wel op hun buik schrijven.



In colonne reden we naar onze finishplaats toe waar een grote vlag hing van Amsterdam – Dakar Challenge met heel groot finish erop. Binnengehaald door danseressen met Jambay spelers reden de teams langzaam een voor een over de finish. Bij ons mocht Hilko over de finish rijden. Het was een fantastisch gevoel om hier te staan.



Zevenduizend kilometer door Belgie, Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauritanië en Senegal. We hebben gelachen en soms gehuild. We hebben stress gehad over de auto. We hebben vrienden voor het leven gemaakt. Een fantastische ervaring. Een dikke teamknuffel, een traan over onze wang. We zijn er bijna.

Alleen nog 300 km naar Gambia om de auto af te leveren.

Dag 17 : St. Louis (Rustdag)

We hebben een goede nacht gehad in St. Louis, en het eerste wat er vandaag op het menu stond was helaas geen ontbijt maar het repareren van onze auto. Hoewel het in zijn totaliteit nog maar zo’n dikke 600 kilometer naar Banjul (Gambia) is en 300 naar Dakar willen we voorkomen dat we gesleept moeten worden. We gaan nog wegen krijgen waar je liever niet gesleept wilt worden met een gangetje van 50 km/u. Dan is 600 km echt lang.



We waren niet de enige die problemen hadden. De accu van de auto van Wout en Thijs was meer leeg dan vol dus die moesten op zoek gaan naar een accu in St. Louis. De mannen van MLC hadden ook problemen en ook zij waren de avond ervoor al slepend naar binnen gebracht. Bij ons was het probleem iets groter van aard. De benzinepomp.

Probleem bij een Chrysler Voyager is dat deze op de brandstoftank vast zit. Dus de tank moest er onder uit gehaald worden. Patrick had dit in een mum van tijd voor elkaar samen met Hilko en Thijs (was niet mee naar St. Louis).

Waar het op neer kwam is dat we een reservepomp kregen van het team “ Stukje Rijden” onze reddende engels. Ze stonden net op het punt deze weg te gooien toen ze van onze problemen hoorde. Ze hebben provisorisch met klemmen en slangetjes er een werkende benzinepomp van gemaakt. Na een stukje testrijden voelde de auto weer goed. Op naar Dakar!!

Dag 16 : Nouakchott – St. Louis (Senegal)

De route gaat van de hoofdstad van Mauretanie naar het groene Senegal. Een rit van een paar honderd kilometer waarvan zo’n 60 kilometer over onverharde weg met zware en diepe puttholes. Met het schoonmaken van wat filters hoopten we maar dat het probleem verholpen zou zijn.



160 kilometer verharde weg en geen probleem. Totdat we 70 kilomter onverharde weg moesten. Door velen de meest vreselijke weg van heel de challenge genoemd, en ze hadden gelijk. Na 3 kilometer begon het weer. De benzinetoevoer stopte er weer mee zodat we langs de kant van de weg moesten stoppen. Een paar keer herhaaldelijk contact aan- en uit zetten maar dat haalde niets uit. Serieus probleem dus. De noodoplossing was slepen. Ongeveer 70 kilometer zijn we gesleept naar de grens over de meest vreselijke weg die je je kunt voorstellen. Maar dankzij de jongens van Team 1112 zijn we toch veilig bij de grens aangekomen. Behoorlijk vermoeiend rijden.

De grenspost bij Diama heeft zo ongeveer het woord steekpenning uitgevonden. We hadden al wilde apenverhalen gehoord. Normaliter kost een passavant zo’n 7,50 EUR. Er zijn teams die in het verleden meer dan 300 EUR hebben betaald voor dit papiertje. Er zijn wel informele afspraken van 70 EUR met de Challenge maar je weet nooit of dit stand houdt en je bent overgeleverd aan de betreffende douanier. We hadden geluk en konden 70 EUR aftikken. We hebben zo’n 3 uur erover gedaan om alle papieren voor de grensovergang in orde te maken. Betrekkelijk snel dus.

In Senegal is het verboden om met auto’s van ouder dan 5 jaar in te voeren. Ze zijn erg huiverig voor auto’s die dus kapot gaan en achterblijven. Om deze reden moeten we dus in colonne rijden door Senegal. Met 27 auto’s in het donker rijden gaat het niet snel. We moesten nog zo’n 50 kilometer naar ons campement in St. Louis, de Zebrabar.



Als onze auto een tijd heeft stil gestaan dan werkt ie meestal wel een aantal kilometers. We bidden voor de 50 kilometer die we nog moeten. Hij heeft het nog redelijk volgehouden de laatste 5 kilometer stopte de auto er weer mee. Gelukkig was Jaap zo vriendelijk om ons te slepen. De Zebrabar was daar.

Dag 15 : Rustdag Nouakchott

Vandaag een rustdag gehad in Nouakchott we hebben de filters van de benzinepomp schoongemaakt en hopen dan ook dat het probleem is opgelost. Om de 10 kilometer stoppen om de motor aan- en uit te zetten schiet niet echt op. Dik 625 kilometer nog, dus dat gaat echt niet werken. We hopen maar dat hij het doet.

Ik heb de auto, samen met de gids, getest. We hebben dik 30 kilometer gereden en geen enkel probleem. Rijden in de hoofdstad van Mauretanie is sowieso al een uitdaging. Op elk kruispunt sta je vast niet wetend wie er precies voorrang heeft. Vrachtwagens, ezels en heel veel mercedesen. Ik vind het prachtig. Je zou bij een hoofdstad pracht en praal verwachten maar niets is minder waar in Nouakchott. Zand, onafgebouwde huizen en vervallen regeringsgebouwen zijn kommer en kwel in deze stad.

Toch is er een ding die wel noemenswaardig is. Richard, volslank, van team 1104 heeft deze dag een stoel of 3 gemold. Of het door zijn gewicht kwam, laten we maar even in het midden. Hij is in ieder geval uit frustratie maar aan de Whisky gegaan.

Voor de rest hebben we erg weinig gedaan. Nouakchott is namelijk niet een van de veiligste plaatsen in de wereld om eens lekker te gaan winkelen.

Dag 14 : Sahara dag 3

Een helse dag gehad vandaag. Deze dag zou de zwaarste Sahara dag worden. De eerste helft van de dag bestond uit Sahara de tweede dag bestond uit de weg naar de hoofdstad van Mauretanie, Nouakchott (spreek uit als; Noe ak Tsjot). Het is echter geen gewone weg, deze gaat over het strand.



De auto heeft erg veel te verduren gehad deze afgelopen drie dagen. Veel zand, vastlopers, stenen en ribbels in de weg maakt het dat de auto er niet prettiger op is gaan rijden. Wij hebben extra pech door het gewicht wat we meenemen. We zitten zo’n 11 cm van de grond. Het is supermooi om over uitgestrekte stukken zand te rijden. Allemaal zij-aan-zij naast elkaar met zo’n 70 kilomter per uur en een lange sliert stof achter ons aan. Prachtig gezicht. We hebben een aantal keer vast gezeten maar we worden er beter in. Banden nog meer leeg laten lopen. Auto heen en weer schudden zodat er zand onder de banden komt. Beetje uitscheppen en gaan.

Tijdens de middag kwamen we bij klein dorpje van enkel en alleen houten huisjes. Erg arm allemaal en veel bedelende kleine aandoenlijke kindertjes. We hebben ons middageten gehad bij een familie in een van deze houten huisjes. De huisjes zijn niet meer dan 5 bij 3 meter en daar doen ze alles in. Slapen, koken en televisie kijken.

De weg over het strand naar Nouakchott is er niet eentje zonder gevaren. Je hebt namelijk te maken met eb en vloed en alleen met eb kun je d’r overheen. Als je pech krijgt en de auto krijg je niet snel genoeg van het strand is het afgelopen. Ook niet te dicht langs de waterkant anders wordt je de zee in gezogen. We waren goed een kilometer op weg of de gids naast mij begon al kijkend in de zijspiegel te schreeuwen; VOITURE, LA MER!! STOP!! Zoiets als, auto in zee. Angstig trapte ik in de remmen keek ook in mijn spiegel en zag tot mijn grote schrik dat de auto van Wout en Thijs half in het water stond. Met 10 man en 20 minuten later hadden we hem eruit. De gids zei later nog dat we vreselijk veel geluk hebben gehad. Meestal lopen dit soort dingen niet goed af. Juist omdat de auto zich helemaal vastzuigt in het zand.

We hadden een behoorlijke vertraging opgelopen. Iedereen kwam in het zand meerdere malen vast te zitten dus we moesten op een gegeven moment in het donker over het strand verder. Erg moeilijk om te rijden. Zo’n twintig kilometer voor het einde van het strand sloeg het noodlot toe. De auto begon te haperen en viel stil. Midden in het donker op een verlaten strand. Best eng. Contact weer omgedraaid en hij liep weer. We moesten echter nog zo’n 120 kilometer over de weg naar Nouakchott. Het leek net of er benzine in de slang werd gespoten en daarna gaf de auto er weer de brui aan. We hebben zo’n 20x keer moeten restarten onder weg, maar we zijn nu in Nouakchott. De bewoonde wereld, eindelijk. Morgen de auto maar eens bekijken.

Dag 13 : Sahara deel 2

Kevin weer als eerst op samen met Jaap en die zag er niet al te best uit. Die bleek de dag ervoor gestoken te zijn door een insect op zijn wang. Waarschijnlijk is hij hier allergisch voor want zijn hele wang was dik en zijn oog was door de zwelling meer dicht dan open. Even overleg gehad met de groep en Jaap heeft besloten om samen met Marjanne naar de dokter te gaan in de hoofdstad van Mauretanie, Nouakchott. Gids heeft hem naar de snelweg gebracht samen met Arthur en met een uur waren ze weer terug. Onze Sahara trip kon vervolgt worden.

We zouden het vandaag zwaar krijgen en er zouden zandduinen op ons te wachten staan. Hilko al weer in de stress, want die wil de auto heel overbrengen….en terecht natuurlijk. We moesten een heel grote open vlakte over rijden voordat we bij de echte zandduinen aan zouden komen. Maar terwijl we hier over reden werd het zand met de meter muller. Op een gegeven moment zit je zo diep in het zand dat ook je chassisbalk erin zit. En dan kun je gas geven wat je wilt, maar je komt geen steek meer vooruit. Twee auto’s vast. Waaronder die van ons en de mannen van MLC.



Even daarvoor zat Matthijs met z’n bodemplaat vast op een heuvel. Was lachen!! Scheppen, duwen, langzaam gas geven en we waren er weer uit. Na een kilometer of 30 te hebben omgereden besloot de gids om te gaan eten bij het strand waar we te horen kregen dat er ergens een feest was in de Sahara en we niet meer verder mochten. Vreemde reden, maar we moesten hier ons kampement maar opzetten en morgen zouden we weer verder gaan.



Op zich een prachtige plek. We zitten op het strand bij een rots en er staan hier grote tenten tot ons beschikking om in te slapen. Geen verkeerde locatie dus. De meesten hebben hun dag ingedeeld met zonnen en zwemmen in de oceaan. Kevin, Wout, Matthijs en Hilko zijn gaan vissen.

Zonder succes overigens want na 7 keer ingooien is de hengel van Wout gebroken. We hebben heerlijk Spaghetti gegeten en zijn daarna vroeg naar bed gegaan.

Dag 12 : Sahara deel 1

Het is begonnen, we gaan offroad de Sahara in. Erg spannend allemaal. Na een klein half uurtje zijn we de weg afgegaan. Na een aantal tips van onze gids konden we op weg. Belangrijke tips overigens. Houdt 50 meter afstand rijdt niet in andermans sporen en probeer zoveel mogelijk stenen te vermijden. Lijkt simpel dus.

En daar gingen we. Het eerste stuk stelde niet zo veel voor. Vrij makkelijk zand om doorheen te komen en de Sahara is op zich vrij breed dus sporen rijden doe je haast niet. Al is dat wel een natuurlijke reactie. Zand werd afgewisseld door stenen. Lastig te omschrijven maar zie het maar als een grindweg van stukken grind van een vuist groot. Sommige zijn groter anderen weer wat kleiner. Niet goed voor onze schokdempers dus, maar we zijn er heel doorheen gekomen. Op een gegeven moment was het tijd voor wat muller zand en was het eigenlijk wachten op de eerste auto die vast zou gaan lopen. Door gebrek aan ervaring, althans van de meesten, kwam de vastloper sneller dan verwacht. Voila, Kevin was de eerste die vast kwam te zitten. Bandjes wat leeg laten lopen, paar keer schudden met de auto, beetje uitgraven en voila…we reden weer.



Omdat wij toch wel erg zwaar beladen zijn, en dus de meeste kans hebben om vast te staan, is de gids bij ons in de auto gekomen. Een verademing. Hij ziet alle bulten en stuurt je precies door het juiste zand heen. Zo moet je dus in mul zand met je stuur heel snel heen en weer gaan zodat de auto zichzelf niet snel vast rijdt.

Kopje koffie gedronken onder een boom met het eerste stuk van onze meegenomen geit namelijk de lever. Door de gids werd een vuurtje gemaakt waarna er zo de lever op werd gegooid. Bij de meesten viel het levertje niet in de smaak. Bij Richard wel. Die lijkt alles te eten waar vlees aan zit. Tijdens het vertrek de twee vastloper. Nu was het de beurt aan Matthijs.

Vlak na vertrek nog een aantal kleine incidenten. Patrick ging iets te hard over een heuveltje heen en weg was onze carterplaat. Overigens is die dezelfde avond er weer keurig op gezet door Hilko. Ook Joost z’n auto kreeg het zwaar toen de uitlaat er los bij hing, maar een sjorbandje doet wonderen.



Eindpunt van dag 1 was aan de voet van een aantal zandduinen. Adembenemend mooi mag ik wel zeggen. Kampement opgezet voor de schaduw en ’s avonds onze hele geit opgegeten die in een jutezak door de gids was meegenomen.

Geit had de hele dag al een beetje kunnen voorverwarmen op het dak van een imperial, maar de smaak was er niet minder om. Je kunt je het bijna niet voorstellen, maar die geit hebben we de dag daarvoor nog op onze camping zien lopen. De ochtend daarop hoorde we een vreselijk gemekker en twee uur later zat ie in stukken in de jutezak. Blijkt hier allemaal heel normaal te zijn.

Dag 11 : Oversteek Marokko – Mauratanie

Dit is de dag dat we het vroegst op moeten. De wekker stond vandaag om half vijf in de ochtend. Dit met maar 1 reden, namelijk zorgen dat je voor 12:00 uur de Mauretaanse grens over bent. Redt je het niet dan heb je pech en moet je wachten tot 16:00 uur. Zeg maar een soort van siesta.

Zo gezegd zo gedaan. Patrick heeft wat last van zijn rug dus die heeft op een kamer geslapen bij Harrie, Richard en Joost. Hilko heeft zoals gewoonlijk in de auto geslapen en ik in de tent. Patrick was er het eerst bij om ons te wekken. De boel snel ingepakt en weer met 5 auto’s vertrokken.

Nog steeds hetzelfde gezelschap overigens. De mannen van MLC, Arthur en Ellen, Wout en Matthijs en Jaap en Marjanne.

De oversteek staat bekend als eentje waar je veel moet wachten. Plusminus zo’n 4 uur. En in de brandende zon is dit geen pretje. We hebben met z’n allen een goede gids geregeld die ook alle formaliteiten bij de grensposten en checkpoints regelt. Ideaal dus.

We kwamen rond een uurtje of half 11 aan bij de Marokaanse grens wat anderhalf uur duurde. Mooi op schema dus. En de wegen waren supergoed te bereiden. Wat we niet wisten is dat je tussen Marokko en Mauretanie een stuk niemandsland van zo’n 2,5 kilometer hebt. Helaas neemt geen van beide landen de verantwoordelijkheid hier een goede weg tussen te leggen.

Dus zodra je de grens overgaat stopt de weg en is het twee en een halve kilometer niemandsland met alleen maar autowrakken, zand, stenen, stenen en nog eens stenen. Daar doe je bijna dus drie kwartier onder. De mannen van MLC stonden met hun Chevy als snel langs de kant met een gebroken schokbreker. Deze zijn ze tot ’s avonds laat wezen repareren en lassen. Ze waren pas om half 9 terug.

We hadden de papieren net voor 13:00 uur ingeleverd bij de Mauretaanse grens en onze gids heeft ons daar prima binnen gelootst. Al met al reden we rond een uur of 15:00 uur weer om rond 16:00 uur aan te komen bij onze camping in Mauretanie.

Meer armoede dan in Marokko. Kleine zwarte kindertjes vechten om knuffels, shirtjes, fluitjes en lolly’s. Je krijgt medelijden met ze. Ze hebben niets, alleen maar zand, heel veel Sahara zand. Het schijnt nog veel erger te worden. Ik begin de spullen thuis steeds meer te waarderen.

Dag 10 : Dahkla (Rustdag)

Eindelijk, een rustdag. Jihaaaa!! Met z’n allen nog steeds op te camping. Tijd om te repacken en voorraad in de slaan in Dahkla.



We zijn eerst met Harrie, Arthur en Wout richting Dahkla gereden om geld te pinnen. Wout kwam al snel terug van geld wisselen. Had geen paspoort bij zich. Harrie is voor hem in de plaats gegaan, dit lukte wel. Daarna het volgende probleem; Pinautomaten in Marokko doen het wanneer zij daar zin in hebben. Na 3 automaten te hebben gehad eindelijk succes. Maximaal op te nemen bedrag is 4000 Dirham, omgerekend zo’n 40 EUR. Terwijl hij 10.000 Dirham (1000 EUR) nodig had. Het is ze toch gelukt. Creatief boekhouden zeg maar.



Daarna zo’n 8 kilo fruit ingeslagen voor zo’n 6 EUR. Geen geld dus. We hebben er heerlijke boerenomeletten van gebakken. Fruit moet je hier niet teveel van voorstellen. Waarschijnlijk lagen de pruimen, granaatappels en paprika’s al zo’n 3 weken in het stalletje. Iedereen heeft sigaretten ingeslagen voor de komende 4 daagse Sahara trip (na overmorgen gaat het echt beginnen, de zandduinen).

Terug bij aankomst op de camping ben ik met Pa en Wout gaan vissen. Geen succes overig. Er dreef nog een half dode vis ergens, zelfs die was ons te slim af. Een duik in de Atlantische Oceaan was fris, maar lekker. Prachtig om te zien, de azuurblauwe zee, het zachte zand en de dorpjes in de verte aan zee.

De mannen lusten graag bier. Omgerekend kost een treetje bier hier zo’n 50 EUR. Ze betalen het ervoor. Nu kan het nog, in de Sahara niet meer.



We wachten momenteel op ons eten. Kip met couscous. Het houtvuur brand. Morgen om 16:30 op voor weer een rit van 500km richting de Mauretaanse grans. Overnachten in de Sahara.

Heerlijk!

Dag 9 : Laayoune - Dahkla

Tuut, tuut, tuut… weer die wekker. Het is zeven uur in de ochtend. We zitten op een plek waar het fris is in de ochtend. Iedereen ontwaakt langzaam. De een iets sneller dan de andere. Het valt wel op dat ik (Kevin) en Harrie altijd als een van de eerste wakker zijn en de tent uit zijn. Matthijs sprint met z’n dunne poten langs ons heen, met een shaggy op z’n lip. Hij moet weer naar de wc. Hij is weer aan de diarree. Het begint langzaam normaal te worden bij hem.

Weer een jarige overige. Melanie (dochter van Marjanne en Jaap) is jarig. Vanuit een zonnige Sahare; Van harte gefeliciteerd met je verjaardag.



Als iedereen wakker is gaan we aan de koffie. Iedereen ziet er moe uit en is toe aan een rustdag. Nog een dikke 500 km vandaag richting Dahkla. Een stad omgeven door water in het uiterste zuiden van Marokko. Dahkla is tevens de plaats waar een basis van het Marokkaanse leger is gevestigd. We verwachten weer veel checkpoints.



De weg is lang, recht en saai. Hier en daar een struikje met erg veel stenen. We kunnen kilometers ver weg kijken en soms zien we langs de kant van de weg een kudde met dromedarissen. Ze blijven rustig aan de dode struiken vreten, en als we langs rijden is het niets meer dan een normale dag voor ze.

We rijden zo’n 100km per uur als we ineens over het bakkie horen; STOP, klapband !! Het is de auto van Jaap en Marjanne (Team 1128). Gelukkig is het zijn achterband en weet hij hem goed op de weg te houden. We schrikken toch, keren de auto op de meer dan verlaten weg en rijden terug om de restanten van de band op te rapen en in de woestijn te gooien. Weer een band, een van de vele die we al zijn tegengekomen.

We zijn nu een goed uur in Dahkla. Iedereen vestigt zich. Joost, Richard en Harrie nemen een kamer. Wout en Matthijs ook. De rest slaapt op de aangrenzende camping. Het is vergeleken bij de camping in Laayoune een luxe camping.

We kijken uit over de azuurblauwe zee.

Het is prachtig.

Morgen een rustdag.

We zijn er aan toe. Iedereen.