Dag 9 : Laayoune - Dahkla

Tuut, tuut, tuut… weer die wekker. Het is zeven uur in de ochtend. We zitten op een plek waar het fris is in de ochtend. Iedereen ontwaakt langzaam. De een iets sneller dan de andere. Het valt wel op dat ik (Kevin) en Harrie altijd als een van de eerste wakker zijn en de tent uit zijn. Matthijs sprint met z’n dunne poten langs ons heen, met een shaggy op z’n lip. Hij moet weer naar de wc. Hij is weer aan de diarree. Het begint langzaam normaal te worden bij hem.

Weer een jarige overige. Melanie (dochter van Marjanne en Jaap) is jarig. Vanuit een zonnige Sahare; Van harte gefeliciteerd met je verjaardag.



Als iedereen wakker is gaan we aan de koffie. Iedereen ziet er moe uit en is toe aan een rustdag. Nog een dikke 500 km vandaag richting Dahkla. Een stad omgeven door water in het uiterste zuiden van Marokko. Dahkla is tevens de plaats waar een basis van het Marokkaanse leger is gevestigd. We verwachten weer veel checkpoints.



De weg is lang, recht en saai. Hier en daar een struikje met erg veel stenen. We kunnen kilometers ver weg kijken en soms zien we langs de kant van de weg een kudde met dromedarissen. Ze blijven rustig aan de dode struiken vreten, en als we langs rijden is het niets meer dan een normale dag voor ze.

We rijden zo’n 100km per uur als we ineens over het bakkie horen; STOP, klapband !! Het is de auto van Jaap en Marjanne (Team 1128). Gelukkig is het zijn achterband en weet hij hem goed op de weg te houden. We schrikken toch, keren de auto op de meer dan verlaten weg en rijden terug om de restanten van de band op te rapen en in de woestijn te gooien. Weer een band, een van de vele die we al zijn tegengekomen.

We zijn nu een goed uur in Dahkla. Iedereen vestigt zich. Joost, Richard en Harrie nemen een kamer. Wout en Matthijs ook. De rest slaapt op de aangrenzende camping. Het is vergeleken bij de camping in Laayoune een luxe camping.

We kijken uit over de azuurblauwe zee.

Het is prachtig.

Morgen een rustdag.

We zijn er aan toe. Iedereen.