Dag 11 : Oversteek Marokko – Mauratanie

Dit is de dag dat we het vroegst op moeten. De wekker stond vandaag om half vijf in de ochtend. Dit met maar 1 reden, namelijk zorgen dat je voor 12:00 uur de Mauretaanse grens over bent. Redt je het niet dan heb je pech en moet je wachten tot 16:00 uur. Zeg maar een soort van siesta.

Zo gezegd zo gedaan. Patrick heeft wat last van zijn rug dus die heeft op een kamer geslapen bij Harrie, Richard en Joost. Hilko heeft zoals gewoonlijk in de auto geslapen en ik in de tent. Patrick was er het eerst bij om ons te wekken. De boel snel ingepakt en weer met 5 auto’s vertrokken.

Nog steeds hetzelfde gezelschap overigens. De mannen van MLC, Arthur en Ellen, Wout en Matthijs en Jaap en Marjanne.

De oversteek staat bekend als eentje waar je veel moet wachten. Plusminus zo’n 4 uur. En in de brandende zon is dit geen pretje. We hebben met z’n allen een goede gids geregeld die ook alle formaliteiten bij de grensposten en checkpoints regelt. Ideaal dus.

We kwamen rond een uurtje of half 11 aan bij de Marokaanse grens wat anderhalf uur duurde. Mooi op schema dus. En de wegen waren supergoed te bereiden. Wat we niet wisten is dat je tussen Marokko en Mauretanie een stuk niemandsland van zo’n 2,5 kilometer hebt. Helaas neemt geen van beide landen de verantwoordelijkheid hier een goede weg tussen te leggen.

Dus zodra je de grens overgaat stopt de weg en is het twee en een halve kilometer niemandsland met alleen maar autowrakken, zand, stenen, stenen en nog eens stenen. Daar doe je bijna dus drie kwartier onder. De mannen van MLC stonden met hun Chevy als snel langs de kant met een gebroken schokbreker. Deze zijn ze tot ’s avonds laat wezen repareren en lassen. Ze waren pas om half 9 terug.

We hadden de papieren net voor 13:00 uur ingeleverd bij de Mauretaanse grens en onze gids heeft ons daar prima binnen gelootst. Al met al reden we rond een uur of 15:00 uur weer om rond 16:00 uur aan te komen bij onze camping in Mauretanie.

Meer armoede dan in Marokko. Kleine zwarte kindertjes vechten om knuffels, shirtjes, fluitjes en lolly’s. Je krijgt medelijden met ze. Ze hebben niets, alleen maar zand, heel veel Sahara zand. Het schijnt nog veel erger te worden. Ik begin de spullen thuis steeds meer te waarderen.