Dag 18 : St. Louis – Dakar (Lac Rose)

Het klopt dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Daar is niets over gelogen. De finish is eindelijk in zicht. Vandaag naar Dakar of beter gezegd is het eindpunt Lac Rose zo’n 40 kilometer vanaf Dakar. Lac Rose is/was tevens de officiële finish van de echte Le Dakar Rally. Weer 300 kilometer in colonne gereden en dat is best zwaar. Je bent continue aan het optrekken en aan het remmen. Erg vermoeiend.

In colonne rijden brengt nog een ander nadeel met zich mee en dat zijn kinderen. Je kunt namelijk niet lekker doorrijden. Normaal waren we met ons eigen groepje met meestal een auto of 5 en voordat de kinderen de eerste auto zien is de laatste al weer gepasseerd. In colonne rijden is ander, want daar rijdt je al een stuk langzamer en als kinderen de eerste 4 auto’s gezien hebben rennen ze allemaal langs de kant van de weg om kado’s te vragen. Je moet dus erg goed uitkijken want ze rennen over de weg heen en lopen in dorpjes tussen de auto’s door om te bedelen. Het is een sneu gezicht en erg gevaarlijk. Vooral als een auto voor je inderdaad kado’s uit het raam gooit.

Ze schieten met 20 kinderen op de gadgets af en letten niet meer op de komende auto’s. Zodoende hadden we bijna een klein kind onder de auto. Gelukkig hadden we dit goed ingeschat en stonden we al stil toen het kind tegen de auto aan rende. Gevaarlijke situaties dus.

Het was weer een weg zoals vele andere in Senegal. Veel diepe gaten in de weg en steeds maar weer hopend dat je auto het niet snel zal gaan begeven.

En ineens uit het niets was daar Lac Rose. Een groot meer met een roze gloed door een vreselijk hoge concentratie van zoutgehalte. Je blijft er zelfs in drijven en dat is een heel aparte ervaring. Jarenlang is de echte Le Dakar hier neergestreken als officiële finishplaats en dat is aan alles te zien. Mooie resorts, goede campings en nette toegangswegen. Het is sneu dat Le Dakar nu in Zuid Amerika rijdt want de pracht en weelde wat het was dreigt een beetje in verval te raken. Toeristen blijven weg en de jaarlijke inkomsten van de Le Dakar karavaan kunnen ze de eerstkomende jaren wel op hun buik schrijven.



In colonne reden we naar onze finishplaats toe waar een grote vlag hing van Amsterdam – Dakar Challenge met heel groot finish erop. Binnengehaald door danseressen met Jambay spelers reden de teams langzaam een voor een over de finish. Bij ons mocht Hilko over de finish rijden. Het was een fantastisch gevoel om hier te staan.



Zevenduizend kilometer door Belgie, Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauritanië en Senegal. We hebben gelachen en soms gehuild. We hebben stress gehad over de auto. We hebben vrienden voor het leven gemaakt. Een fantastische ervaring. Een dikke teamknuffel, een traan over onze wang. We zijn er bijna.

Alleen nog 300 km naar Gambia om de auto af te leveren.