Dag 14 : Sahara dag 3

Een helse dag gehad vandaag. Deze dag zou de zwaarste Sahara dag worden. De eerste helft van de dag bestond uit Sahara de tweede dag bestond uit de weg naar de hoofdstad van Mauretanie, Nouakchott (spreek uit als; Noe ak Tsjot). Het is echter geen gewone weg, deze gaat over het strand.



De auto heeft erg veel te verduren gehad deze afgelopen drie dagen. Veel zand, vastlopers, stenen en ribbels in de weg maakt het dat de auto er niet prettiger op is gaan rijden. Wij hebben extra pech door het gewicht wat we meenemen. We zitten zo’n 11 cm van de grond. Het is supermooi om over uitgestrekte stukken zand te rijden. Allemaal zij-aan-zij naast elkaar met zo’n 70 kilomter per uur en een lange sliert stof achter ons aan. Prachtig gezicht. We hebben een aantal keer vast gezeten maar we worden er beter in. Banden nog meer leeg laten lopen. Auto heen en weer schudden zodat er zand onder de banden komt. Beetje uitscheppen en gaan.

Tijdens de middag kwamen we bij klein dorpje van enkel en alleen houten huisjes. Erg arm allemaal en veel bedelende kleine aandoenlijke kindertjes. We hebben ons middageten gehad bij een familie in een van deze houten huisjes. De huisjes zijn niet meer dan 5 bij 3 meter en daar doen ze alles in. Slapen, koken en televisie kijken.

De weg over het strand naar Nouakchott is er niet eentje zonder gevaren. Je hebt namelijk te maken met eb en vloed en alleen met eb kun je d’r overheen. Als je pech krijgt en de auto krijg je niet snel genoeg van het strand is het afgelopen. Ook niet te dicht langs de waterkant anders wordt je de zee in gezogen. We waren goed een kilometer op weg of de gids naast mij begon al kijkend in de zijspiegel te schreeuwen; VOITURE, LA MER!! STOP!! Zoiets als, auto in zee. Angstig trapte ik in de remmen keek ook in mijn spiegel en zag tot mijn grote schrik dat de auto van Wout en Thijs half in het water stond. Met 10 man en 20 minuten later hadden we hem eruit. De gids zei later nog dat we vreselijk veel geluk hebben gehad. Meestal lopen dit soort dingen niet goed af. Juist omdat de auto zich helemaal vastzuigt in het zand.

We hadden een behoorlijke vertraging opgelopen. Iedereen kwam in het zand meerdere malen vast te zitten dus we moesten op een gegeven moment in het donker over het strand verder. Erg moeilijk om te rijden. Zo’n twintig kilometer voor het einde van het strand sloeg het noodlot toe. De auto begon te haperen en viel stil. Midden in het donker op een verlaten strand. Best eng. Contact weer omgedraaid en hij liep weer. We moesten echter nog zo’n 120 kilometer over de weg naar Nouakchott. Het leek net of er benzine in de slang werd gespoten en daarna gaf de auto er weer de brui aan. We hebben zo’n 20x keer moeten restarten onder weg, maar we zijn nu in Nouakchott. De bewoonde wereld, eindelijk. Morgen de auto maar eens bekijken.